In su 1859, in suta de su chelu iscorriadu dae sa traschia solare prus manna mai registrada, arribbat Ersìlia: est fìgia de s’infogadura. E fintzas creschet cun cudda lughe in is ogros, òrfana de mama, intre is umbras de sa poberesa. Sa Milanu sua est sa de sa fine de su sèculu, una tzitade chi curret e s’ispàciat in s’apretu de sa modernidade, in ue is pitzinnas – naradas piscinine – istant in caminu che canes banduleris. Dischentes modistas, sartas piticas, pitzocas crèschidas tropu a sa lestra e sena nisciunu amparu. Est inie, in cuddos gùturos traficados de misèria, chi Ersilia cumprendet ite cheret fàghere: amparare a is prus giòvanas, a ddas educare, ddas emantzipare. Isposat a Luigi Majno, abogadu sotzialista e feminista prima chi su tèrmine apat tentu tzitadinàntzia. S’unit a su traballu sena pasu de is pionieras: s’Asilu de Laura Solera Mantegazza, sa Guàrdia Ostètrica de Alessandrina Ravizza. Cada fèmina chi adòbiat est unu frore in su terrinu fertile de sa sorreidade sua. Dae Anna Kuliscioff, cumpàngia de Turati, lintze sotzialista, Ersìlia imparat chitzo: o totus o nemos. Dae is fìgias, chi amat cun ternura ferotze, cumprendet chi est mègius a fàghere faddende, prusaprestu chi non fàghere mai nudda. E gasi, in su 1899, fundat cun is cumpàngias s’Unione Feminile, sa prima organizatzione in Itàlia pro s’emantzipatzione de is fèminas, dae incue ant a colare a beru totus is personalidades: dae Ada Negri a Maria Montessori, dae Eleonora Duse a Sibilla Aleramo. Pagu a pustis naschet fintzas s’Asilu Mariùccia, legu e a indonu, amparu pro cada pitzinna violada, ismentigada. Cun finesa narrativa manna e sensibilidade istòrica, Lucia Tancredi nos cunsignat unu retratu poèticu e intensu de unu grupu de fèminas chi at ischidu imaginare unu mundu diferente.
