S’Otzidente est ossessionadu dae sa Tzina, a s’ispissu però dd’osservat cun miopia o segundu ischemas interpretativos chi non balent. Alessandro Aresu – una de is boghes prus abistas de sa dibata geopolìtica italiana – leghet su disafiu tzinesu non comente a un’iscontru ideològicu intre democratzia e autoritarismu, ma comente a una cuntierra sistèmica intre modellos de potèntzia. Sa Tzina at bintu no est un’assertu retòricu, est una provocatzione metòdica: pro cumprèndere a ue semus andende tocat a detzifrare su pensamentu istratègicu tzinesu, is orìgines istòricas suas, is lògicas industriales suas, is trastos suos de influèntzia globale, is contradditziones suas.
Alessandro Aresu nos ìnditat is traietòrias de sa tecnopolìtica de Pechinu, contende cun craresa is trasformatziones de is raportos intre Partidu, capitale, sabidoria tècnica e codìssias globales. Dae is raighinas confutzianas a s’intellighèntzia artifitziale, dae su vantàgiu enorme subra de su talentu a sa primatzia produtiva, Aresu nos donat unu cuadru chi andat prus addae de sa narratzione dominante subra de su “imperu de su controllu”. Est s’istòria de unu podere polìticu curiosu de s’aversàriu suo e abbistu de sa fortza pròpia. In custas pàginas su letore est mutidu a riflètere subra de cale mundu nche semus ammaniende a bìvere: unu in ue sa vitòria o sa derrota de s’Otzidente no ant a dipèndere petzi de sa Tzina, ma fintzas de sa capatzidade nostra de dda cumprèndere, sena illusiones e sena ipocrisias.
