Alla terra i miei occhi de Mauro Liggi est unu libru de resilèntzia, unu biàgiu in intro de sa fragilidade, in su lutu chi non burrat sa meravìllia pro s’arcanu de sa vida. In s’iscuru de sa pèrdida, s’amore, s’amore sensuale est sa respusta a sa morte. S’ànima prena de ispantu, impotente ma non arrèndida a s’infelitzidade, a is tzicatritzes de su mundu dae ue nde revèndicat s’apartadura puru istende·ddoe de su totu, agatat semper un’àndala cara a sa bellesa, in is cosas piticas chi dd’inghìriant, in ispàtzios abertos de isperu. Unu libru in ue si podet intèndere s’apretu espressivu, in is cuntenutos e in s’istile, asciutu, àspidu, sintèticu ma sena mancare de cumpletesa. Ruta e riscatu, rebellia e sùplica, colant pro su matessi ogru de s’agu, andada e torrada sunt su biàgiu fitianu chi acumonat su bagamundare continuu.
“Est de pedra, sa poesia de Mauro Liggi, ma fintzas de murta, de sale, de lava e de cada elementu naturale sena isolutzione” (dae sa prefatzione de Anna Segre).
