Su libru de economia prus abbolotadore de is ùrtimos deghe annos. Su capitalismu non nos at a ghiare a foras de sa crisi. Cale si siat retzeta econòmica basada subra una crèschida contina batit a sa destruidura de su pianeta. S’ùnica possibilidade est a tirare su frenu. E Marx, a custu contu, tenet calicuna cosa galu de insinnare, totu is partidos de manca de su mundu si devent cunfrontare cun su manifestu politico-econòmicu suo. In unu perìodu de ecoànsia, in ue fenòmenos semper prus estremos nos custringhent a fàghere is contos cun s’abitabilidade de unas cantas partes de su globu e cun sa sustenibilidade de su modu nostru de bìvere, Saito atzocat a sa dibata propostas balentiosas, radicales e meditadas. Su tecno-utopismu, su Green New Deal, sa fatzola de ecologistas de is aziendas non sunt una solutzione. E is gestos piticheddos de su cada die de sa gente non sunt sufitzientes: is resursas sunt limitadas e bisòngiat de afrontare su problema de is disugualidades. Est netzessàriu a torrare a s’essentziale, a is cosas cuncretas, a sa comunidade. Torrare a iscobèrrere sa chi Marx definiat “sa relatzione metabòlica intre òmine e natura”.
