Cantas bortas amus intesu nàrrere chi is impresas turìsticas sunt su tràinu pro s’isvilupu econòmicu, creant postos de traballu, mancu chi esserent una bacheta màgica chi ponet at a cùrrere rios de dinari in biddigheddas chi semus abbandonende? Ite sutzedet però cando una tzitade devenit “tzitade de arte”, una bidda “burgu autènticu” e una marina “localidade instagrammàbile”? Ite sutzedet a su territòriu e a is abitantes suos cando is logos sunt trasformados a impreu e consumu de is turistas? Ite impatu tenet totu custu in subra de su patrimòniu culturale e ambientale nostru?
Sa beridade est chi su turismu est s’indùstria cuntemporànea chi batit prus iscontròrios. Dae oportunidade de isvilupu a fura su passu est cùrtziu, dipendet de is puntos de bista. Dae annos is iscientziados elàborant datos e impòsitos pro evitare is disastros de unu turismu sena cuntrollu, ma nemos fintzas a como paret de ddos àere ascurtados. Sunt mescamente is boghes issoro chi ais a agatare in custu libru. Paris cun cussas de is traballadores chi biagiant e a isteniadura resessent a artziare a su trenu pro andare a traballu, de su personale de is Prontos sucursu carrigadu de traballu, de is guàrdiaparcos chi s’intendent impotentes fronte a s’isèmpiu de territòrios fràgiles, de is tzitadinos chi bident s’alloroddu creschende in caminu suta domo e s’intendent presoneris de una massa chi ddis faghet prus difìtzile cada faina fitiana.
Sena criminalizare su turismu e is turistas, custa inchesta noa pro sa collana VerdeNero bolet riflètere subra de cales sunt is impatos sotziales e ambientales de unu setore chi pro natura sua traballat a fundu in su territòriu subra in ue istat. Unu turismu a impatu zero no esistet, e unu mundu sena turismu no est nen possìbile ne si podet pensare, ma s’indùstria de is biàgios e de is vacàntzias tenet bisòngiu de cambiare a sa lestra, in antis de totu pro su bene suo matessi. Cristina Nadotti nos frunit una pretziosa cascita de is atretzos pro parare fronte a sa chistione.
