A pustis de sa batalla sambenosa de Lutocisterna de su freàrgiu 1324, sa conchista de sa Sardigna pro manu catalanu-aragonesa paret non connòschere prus ostàculu perunu.
In su mese de làmpadas de su matessi annu is pisanos rinùntziant a dònnia possedimentu in s’ìsula francu Castel de Castro. A suta de is muros suos, devent ispòndere a is atacos isderrigantes de is catalanu-aragonesos aposentados subra de sa punta a sud-est de Casteddu, in cue etotu cumentzant a fraigare sa biddighedda fortificada narada Bonària. In su nord de s’ìsula, in s’ora, is tataresos, paris cun is Dòria e a is Malaspina, non bident s’ora de si liberare de is meres noos chi non parent ideados a respetare is Istatutos de Tàtari e is mandos betzos de is nòbiles. A su giùighe de Arbaree Ugone II, su chi aiat promòvidu e fatu s’alleàntzia cun Aragona, no si ddi fuet su discuntentu chi agiolotat a is sardos, nen podet negare is agràvios de is feudatàrios. Cun diplomatzia abbista at a chircare de si fàghere de tràmite intre Aragona e is sardos intentados de apozare torra a is pisanos, assegurende·si unu ruolu de prestìgiu e pensende fintzas a guvernare, mancari de manera indireta, totu sa Sardigna. Is sortes de s’ìsula ant a èssere detzìdidas prus dae càrculos tzìnicos chi dae s’iscontru de naes intre Pisa e Aragona chi s’at a fàghere in su golfu de Casteddu intre su 1325 e su 1326.
